De angst regeert

De democratie sterft een stille dood zo lijkt het, en toch blijven we stemmen in de hoop op verbetering. Ijdele hoop?

Hoe we ook stemmen, de uitkomst lijkt onveranderlijk: meer controle, meer angst, meer wapens, minder zekerheid, minder koopkracht, minder onderwijs, minder zorg en minder privacy. Hoe er ook geschoven wordt met budgetten, u en ik betalen de rekening die steeds verder oploopt. Een grappig, maar ook pijnlijk reëel voorbeeld: we bevechten klimaatverandering met windmolens. En anderen vechten weer tegen die windmolens. Beetje simpel voorbeeld, maar het toont hoe een gepolariseerde samenleving elkaar lekker bezighoudt. Volgens mij is daar al meer dan eens een boek over geschreven, onder andere reeds één in 1605. Realiteit en waanzin ontmoeten elkaar in de personages Don Quichot en Sancho Panza. In het verhaal is het een fictieve dans, in 2026 is het onze werkelijkheid.

Maar onze wereld wordt er niet beter van als we blijven klagen en praten in termen als ‘zij doen ons dit aan’. Dat is de bekende slachtoffer rol uit de drama driehoek. Zolang je je deze rol blijft aanmeten, houd je het drama in stand. Dus de enige manier om een echte verandering in te zetten, is kritisch te kijken naar je eigen houding en overtuigingen. Wees radicaal eerlijk naar jezelf en vraag jezelf het volgende eens af:
Kan ik voor mezelf, mijn familie en mijn buren zorgen?
Heb ik veilig drinkwater?
Waar komt mijn voedsel vandaan, met welke kwaliteit en welke betrouwbaarheid?
Hoe zeker ben ik van een betaalbaar dak boven mijn hoofd?
Welke energiebronnen heb ik tot mijn beschikking?
Kan ik veilig mezelf zijn, thuis, op straat en digitaal/online?
Dit zijn existentiële vragen. En het is niet vreemd dat deze vragen een bepaald unheimisch gevoel of zelfs angst oproepen. Want bij bovenstaande vragen komt er een rode draad tevoorschijn: ik ben grotendeels afhankelijk van externe factoren en als het eropaan komt, kan ik niet voor mezelf en mijn naasten zorgen. Beng! “De angst regeert” is een oude zegswijze, maar o zo waar. Zie je in hoe angst onze samenleving regeert? Het zijn niet de -al dan niet- democratisch gekozen regeringen. Ook niet de hordes lobbyisten van grote bedrijven. En ook niet de ‘elites’ die achter de schermen aan de touwtjes trekken. Het is de angst van onszelf. We verschuilen ons maar al te graag achter ‘hen’, ‘hun’, ‘zij’ en systemen die schijnzekerheid bieden. Dat voelt fijn. Maar het is oppervlakkig. En steeds meer voorwaardelijk en tijdelijk. Time to wake up.

En we weten het ergens allemaal wel, maar we durven het niet onder ogen te zien, want dat is doodeng. Dit zorgt voor een continue stress in ons lichaam die zich vertaalt in een palet aan chronische en psychische aandoeningen. Onder andere de traditionele Oosterse en de Germaanse geneeskunde duiden deze verbanden heel duidelijk. En de westerse wetenschap is gelukkig met een inhaalslag bezig ondanks tegendruk van allerhande belanghebbende partijen uit het oude systeem.

Ieder zal voor zichzelf afwegingen moeten maken op welke manier weer een soeverein en authentiek persoon te worden. Voor mij betekende het dat ik geëmigreerd ben naar een land waar een stukje grond om meer zelfvoorzienend te leven nog betaalbaar is. Geen hypotheek of huurlasten meer. Ik ben hier niet omdat ik wegvlucht van Nederlandse politiek. Ik heb niet de illusie dat het hier beter is. Wel anders, maar zeker niet beter.
We zijn hier bezig een netwerk op te bouwen van mensen om ons heen die elkaar helpen. Je kunt namelijk niet comfortabel leven in je eentje in een hutje op de hei is mijn overtuiging. Dat is overleven en ik kies daar bewust niet voor. Mijn buurman gebruikt een deel van onze schuur en hij helpt ons met zijn grote tractor om de sneeuw van onze toegangsweg te schuiven en als er bij ons weer eens een voertuig zich vastrijdt in de sneeuw of modder, trekt hij ze er weer uit. En hij leert mij over het houden van bijen. We geven een andere buur therapie. Ik leer om zelf voedsel te verbouwen en te vinden in het bos, te bereiden en te conserveren voor de winter. Niet alleen groente, maar ook dieren voor vlees en eieren. Dus ook zelf een kip en konijn slachten, dat hoort er dan ook bij. Wij moeten namelijk voor omivoren (onszelf en de honden) en carnivoren (de katten) zorgen, en dan het liefst niet met voeding van twijfelachtige kwaliteit uit de winkel. De natuur en de moestuin geven ons ook allerhande geneeskrachtige planten. Ik leer met machines en werktuigen om te gaan en ze te repareren: kettingzaag, houtversnipperaar, graafmachine, lasapparaat etc.. Onze plek is groter dan we voor onszelf nodig hebben. Daarom bieden we de mogelijkheid voor andere mensen om hier kortere of langere tijd te verblijven, om op te laden, te leren, te delen, te ervaren, tot inzicht te komen. We zijn nu nog deels afhankelijk van het elektriciteitsnetwerk, daar zoeken we nog naar oplossingen die verder gaan dan het voor de handliggende zonnepaneel, omvormer en accu. In de herfst en winter gaan we het alleen daarmee niet redden namelijk. We zijn een duurzaam en comfortabel huis met een laag budget aan het bouwen. Het klimaat is een uitdaging maar is ook heel mooi: 4 echt verschillende seizoenen, van -30°C in de winter tot 30+ in de zomer. Als je hier kan leven, kun je het overal. En dát is de overtuiging die ik op ander mensen wil overbrengen. We zijn geen slachtoffer, we zijn capabele, vrije mensen die voor onszelf en elkaar kunnen zorgen. Dat is onze natuur en daar moeten we vroeg of laat weer naar terug. Ik heb niet de pretentie om mensen te beleren hoe het moet. Ik wil wel delen wat we hier doen en inspireren om ieder vanuit de eigen situatie gezonde keuzes te laten maken. De kern is het nemen van eigen verantwoordelijkheid. Ook dat is voor mijzelf een leerzame weg. Als ik niks doe, dan gebeurt hier ook niks.

Zo is ook het idee ontstaan om workshops en retraites te gaan organiseren op onze fantastische plek om mensen te leren voor zichzelf en elkaar te zorgen. Op alle vlakken: fysiek, emotioneel en spiritueel. Terug naar onszelf, terug naar onze natuur! Binnenkort volgt hier meer over, want we zijn druk bezig met het ontwikkelen van dit soort evenementen voor jong en oud. Nadrukkelijk ook jong, want kinderen zijn de toekomst en onze keuzes nu bepalen wat zij erven.